Retezwaar

Als doorgewinterde fietsbikkel had ik het spektakel voor geen goud
willen missen. Mijn motto ''een dag niet gefietst is een dag niet
geleefd'' hanterend, moest ik dit Parijs-Dakar achtige evenement
toch echt een keer meemaken. Mijn eerste strandrace. ''The biker''
heeft er bijna vijftig jaar op gewacht, maar daar was ie dan.
Egmond-Pier-Egmond. Over het strand van Egmond aan Zee naar
de Noord Pier van IJmuiden, daar links-omkeerd, 180 graden om,
en dezelfde ''weg'' weer terug. Twee keer zeventien kilometer met
de fiets over het Noordzeestrand. Verdwalen onmogelijk. Piece
of cake. Appeltje- eitje.
De omstandigheden waren perfect en moordend tegelijk. Met de
wind uit het westen, vrijwel haaks op de rijrichting, was echte
tegenwind uit den boze. Meewind daarentegen helaas ook.
De wind en het zand probeerden gezamenlijk de baas te spelen.
Het platgereden harde zand had al snel niks meer in de melk te
brokkelen. Een asfaltweg was er niks bij. De wind werd een
kopje kleiner gemaakt door waaiers te vormen. Zij aan zij,
zoals een kudde trekvogels dat doet, immer gerade aus. De
entourage nam schilderij-achtige vormen aan. Het origineel
grijs Oud Hollandse, immer dreigende wolkdendek dreef van
west naar oost het land in. Zonnestralen deden succesvolle
pogingen om het gesloten dek te doorklieven.
De schuimkoppen op de voortdurend ruisende branding
deden verwoede pogingen om het strand te bereiken. Telkens
weer tijdig terugtrekken was hun devies. Meeuwenpopulaties
die zich geenszins van de wijs lieten brengen. De kakofonie
van orgastisch gekrijs overstemde hier en daar het vertrouwd
klinkende eeuwige geruis van de branding.34 kilometers
genieten en afzien met het zand knarsend tussen de tanden.
De een deed dat ruim een uur, de ander bijkans drie uur.
Ik voelde me als een vis in het water tussen 3700 ploeterende
bikkels en bikkelsters. Ik voelde me thuis op het strand.
Het strand is sowieso een ''the place to be''. Ik heb genoten.
Insiders bestempelden de tocht van afgelopen zaterdag in een
woord als retezwaar. Ikzelf vond dat wel meevallen.
Het was jammer dat ik niet meereed, maar ik heb me stellig
voorgenomen: mijn tweede strandrace maak ik mee vanaf
een zadel, een fietszadel wel te verstaan.

close up

 

 

 

 

Peter

 

 

Billy

IKEA. De angst van elke echte man. Vooral op een druilerige middag
in de kerstvakantie. Ik hanteer dan ook stellig één regel: Niet doen!
Maar: nood breekt wetten. Zelfs mijn anti-IKEA-op-een-druilerige-
kerstvakantie-middag-wet. Gedreven door opruimwoede
én de
TOP2000 op de radio wilde ik eindelijk mijn oude stereo-setje
installeren. Ik had een kast nodig. Mijn duootje IKEA-Billy's uit-
breiden met een derde zou de mooiste oplossing zijn.
Even via de uitgang, tegen alle stroom in, het zelfbediening-magazijn
in. Ik moet toegeven, ondanks het gekrioel van meubelzuchtige
kerstvakantiegangers, was dit varkentje relatief vlot gewassen.
Met de beloning in de vorm van een hotdog speciaal voor 50 eurocent
op zak lag het Billy-pakket in de auto. Eigenlijk best leuk, IKEA.
De klap kwam later. En wel na het pakket uit de auto, thuis de
trap op te hebben gesleept en omgetoverd te hebben tot een
heuse Billy-kast. Mijn nieuwste Billy bleek tien centimeter dieper
te zijn dan zijn oudere broertjes. Kortom, een waardeloze aankoop.
Mijn fout, maar het ''FUCK IKEA'' tolde door mijn hoofd.
Er was geen ontkomen aan om een tweede keer mijn eigen wet aan
mijn laars te lappen. Retourneren die Billy. Twee keer op een
druilerige-kerstvakantie-middag! Da's echt vragen om problemen.
Tijdens het wachten bij de retour-balie werd ik ongewild getrakteerd
op een heus ''Basic Instinct moment''. Deze hoogblonde, kortgerokte
en hooggehakte dame droeg op zeker geen textiel om haar intiemste
delen. Een kiekje was mijn deel. IKEA kan ook leuk zijn. Totdat
mijn Sharon Stone ongegeneerd (voor zover het dat nog niet was)
in de neus begon te graven. Toen was de lol er snel af.
Na het retourneren weer tégen de gebruikelijke richting in – het
gevoel van een stronteigenwijze zaadcel die pers
é tegen de stroom
in succes trachtte te hebben, bekroop me – om toch maar de
kortste weg te hebben. Zo kwam ik al genoeg koters tegen die
het schaamrood op de kaken van de ouders wisten te krijgen.
Ik ga er tenminste van uit dat het ouders betrof. Tegen niet-ouders
doe je zoiets
écht niet.
Bij de kassa bleek ik de 5000ste klant van de dag te zijn. Zweedse
Champagne was mijn deel. Gelukkig was ik vandaag al een keer
eerder geweest, anders had het tellertje pas op 4.999 gestaan!
De tweede hotdog, w
éér speciaal natuurlijk liet ik me wél smaken.
Zo werd het eigenlijk toch nog een vermakelijke kerstvakantie-middag.
Ik heb mijn derde Billy. En de maat is helemaal goed. Nu alleen de
kleur nog.
Maar dat regel ik morgen.

Peter

 

Nieuwsfeitjes

 

1. Op deze plek is telkens mijn meest recente column te vinden.

 

2. De website: http://www.fietsennaardenoordkaap.nl is opgeheven. Samen met mijn zoon ben ik in de zomer van 2010 naar de Noordkaap in Noorwegen gefietst, 2580 kilometer per persoon. Ons reisverslag is te bekijken op: http://peterenmartijn.waarbenjij.nu/ .

 

3. Met de wekelijkse columns in het Nieuwsblad Haarlemmermeer ben ik gestopt.
Gezien de vele reacties die ik hierop heb gekregen, ben ik op zoek naar een nieuw medium om mijn columns te kunnen publiceren. Wie helpt mij aan een nieuw podium? Bij voorkeur een papieren podium!

 

Infotainment: als HaarlemmerPeer gaf Peter Admiraal onder het pseudoniem Peer Vlootvoogd wekelijks op eigenzinnige wijzebasis foto zijn visie op gebeurtenissen en niet-gebeurtenissen in de Haarlemmermeer. Alle drie de jaargangen (134 columns) zijn hier nog terug te vinden. De column werd van 2007 tot en met 2009 gepubliceerd in het Nieuwsblad Haarlemmermeer.

 

4. We zijn ook op de TV geweest: Voor wie 'Van Zuks' op RTV Noord Holland heeft moeten missen of domweg deze zender niet in het kabelpakket heeft:

Niet getreurd, dank zij allerlei uitzendingen-gemist-punt-en-ellen, is via deze link http://www.rtvnh.nl/uitzending-gemist/tv/34/2556/Van+Zuks+Dus de topuitzending van 28 april 2009 nog te zien. Veel plezier!

 

5. In mijn eerste jeugdboek 'Stijn & Max, De kraaizwarte jas' beleven twee wielervriendjes een spannend avontuur. Een aanrader voor wielrennertjes die van lezen houden, wielrennertjes die niet van lezen houden en niet-wielrennertjes die van lezen houden.

admiraal_mailing_cover


Het boek wordt verkocht door uitgeverij Boekscout.nl en is eenvoudig te benaderen en te bestellen via:

http://www.boekscout.nl/index.php?pagina=Etalage&actie=bekijken&id=561&subid=Stijn_&_Max_-_De_kraaizwarte_jas

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Publicatie in de Overall, personeelsblad KLM E&M:

overallklm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

overallklmfoto

 

 

 

In het Haarlems Dagblad:

 

artikelhd15apr09

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de Libelle:

 

ftlauderdale

Tienerkinderen

 

Wij waren vroeger thuis meer van de oude stempel, aardappelen met groente en een stukje vlees. Hooguit een keer per maand spaghetti en gewoon kamperen op een verregende camping ergens in Noord Holland. Mijn moeder kon tussendoor naar huis om de was te doen, zo herinner ik me. Ruim zestien levensjaren had het bij mij geduurd eer ik onze landsgrens bereikte en overschreed. Gelijk naar Lloret de Mar aan de Spaanse Costa Brava. Dat wel, maar met mijn broertje en mijn zusje 1500 lange kilometers op de achterbank van een Ford Taunus gepropt.

 

De tijden zijn veranderd. Het gevolg van de niet te stoppen vooruitgang. Mijn dochter had op zeven wekige (!) leeftijd al een vliegreis naar Portugal achter haar kiesjes. Mijn zoon had als zestien maandige al een vijfweeks verblijf in het Noorse Stavanger op zijn palmares staan.

Dochterlief is inmiddels een gevorderde tiener. Samen met haar beginnende tienerbroertje hebben wij, hun gezamenlijke ouders, ze dit jaar in de gelegenheid gesteld om Amerika te ontdekken.

 

Amerika. Groot, groter, grootst. Snel, sneller, snelst. Veel, meer, meest.

Mijn Nederlandse tienerkinderen paraderend over Miami Beach’s Ocean Drive, jetsetteriger kan het haast niet. Overnachtingen in de meest luxe hotels, met het Ritz Carlton als uitschieter maakte een onuitwisbare indruk zodat mijn Nederlandse tienerkinderen er stijl van achterover sloegen. In Amerika, waar geen enkel automobiel te dol is, kijken mijn tienerkinderen hun ogen uit. Lamborghini's, Ferrari’s, Porsches en Lotussen die tezamen de snelste stilstaande file ooit vertoond vormen.

Decadente lunchpartijen aan de rand van zonovergoten zwembaden. De aaneenschakeling van shopping mall’s deed ondanks de dollarkoers die toch in mijn voordeel was, mijn creditcard kraken. Nog nooit had ik mijn Nederlandse tienerkinderen zo opgelaten gezien waar het merkkleding betreft. Abercrombie, Gap, Tommy Hilfiger. Ik had er nog nooit van gehoord, maar de namen in de etalages waren als elektromagneten voor mijn kinderen.

Foodcourts: eet- , nee vreetpleinen als middelpunt van elke mall waren voor mijn Nederlandse tienerkinderen pretparken op zich. Toen moest het Floridiaanse pretparkparadijs zelf nog komen.

Mijn Nederlandse tienerkinderen leken voorgoed verpest.

 

Mijn Nederlandse tienerdochter ontpopte zich als een heuse diva en mijn Nederlandse tienerzoon is waar het kleding aangaat nog lastiger geworden dan hij al was.

Maar sommige dingen veranderen nooit. Uit Nederland geïmporteerde lectuur, genuttigd op een ligbedje aan het zwembad in Ft. Lauderdale, notabene een dikke 6000 kilometer van huis, gaat er altijd in als koek.

Heerlijk, even een klein momentje lekker gewoon doen met oprechte Hollandse kost.